Eerst het dorp, dan de ondersteuning
Actueel
Column Miranda Geurts
Dorpsondersteuners, wijkverbinders, krachtenbinders, talentverbinders, gemeenschapsverbinders… Wie een beetje rondkijkt in Limburg komt inmiddels heel wat mooie functienamen tegen.
En achter die namen zitten ontzettend betrokken en bevlogen mensen. Mensen die verbinding leggen, signaleren, ondersteunen, kansen zien en met veel energie bijdragen aan hun dorp, wijk of gemeenschap.
Toch merk ik dat ik liever spreek over dorpsondersteunING dan over één bepaalde functie. Want het begint niet bij de functienaam, maar bij de gemeenschap zelf.
Daar horen een paar wezenlijke vragen bij: ‘Wat hebben wij hier eigenlijk nodig?’ en misschien nog wel belangrijker ‘Wat is er al?’
Welke mensen zijn actief? Welke kwaliteiten en talenten zijn aanwezig? Waar vinden mensen elkaar al? Waar zit energie? Welke initiatieven ontstaan vanzelf? En waar zou wat extra ondersteuning kunnen helpen om dat wat er al is verder te versterken?
Daar kan heel goed uitkomen dat een dorpsondersteuner, wijkverbinder, krachtenbinder of talentverbinder precies past bij wat een gemeenschap nodig heeft. Top!
Maar wat ik ook zie, is dat vrij snel wordt gedacht: hier moet een dorpsondersteuner of wijkverbinder komen. Misschien is dat precies wat nodig is. Maar misschien ook niet.
En juist daar zit het verschil. Zo’n rol is geen doel op zich, maar een middel. De vraag is dus niet: hoe zorgen we dat er overal zo’n functie komt? De vraag is: wat heeft deze gemeenschap nodig om sterker te worden en welke vorm van ondersteuning past daarbij?
Misschien is ondersteuning tijdelijk nodig. Misschien op een specifiek thema. Misschien verdeeld over meerdere mensen. Misschien vanuit een bestaande vereniging, dorpsraad, wijkorganisatie of netwerk dat er al is.
Dat is precies waarom ik liever spreek over dorpsondersteunING.
Het laat ruimte.
Ruimte om lokaal te kijken wat past. Ruimte voor verschillende vormen. Ruimte om voort te bouwen op wat mensen zelf al doen en kunnen. En ruimte om mee te bewegen als een dorp, wijk of gemeenschap verandert.
En gelukkig zijn daar inmiddels al heel veel mooie voorbeelden van. Plekken waar betrokken ondersteuners goed kijken naar wat er al is, aansluiten bij de lokale kracht en van daaruit hun rol invullen.
Want uiteindelijk gaat het niet om de naam op het visitekaartje.
Het gaat erom dat de ondersteuning past bij het dorp, de wijk of de gemeenschap en niet dat de gemeenschap past bij de ondersteuning.
Daar zit de echte kracht. Niet in één functie of één model, maar in steeds opnieuw kijken naar de gemeenschap zelf.
Wat is er al? Wat werkt? Waar zit energie? En wat helpt om dat verder te versterken?
Misschien is dát wel de belangrijkste functieomschrijving van allemaal.





