Tijdens mijn pogingen om - voor de jeugdclub waar ik penningmeester ben – eHerkenning aan te vragen, hoor ik het nieuws op de radio: Straat van Hormuz geblokkeerd met forse prijsstijgingen tot gevolg. Het zoveelste Russisch bombardement op Oekraïense steden en dorpen. In Midden-Amerika trekt een dictator-in-spé steeds meer macht naar zich toe. Grote schietpartij op een Turkse middelbare school. 

Het voor Europa optimistische nieuws over de Hongaarse verkiezingsuitslag verdwijnt alweer snel naar de achtergrond. Het is behoorlijk onrustig in de wereld, en dat is misschien nog zacht uitgedrukt. Ondertussen gaat het leven maar gewoon door, zeker in Nederland. En dus probeer ik te berusten in een systeem dat de overheid met alle goede bedoelingen heeft opgetuigd, maar voor veel vrijwilligersorganisaties in de praktijk een gedrocht is om mee te werken.

En toch…

Ergens knaagt het. Tijdens de ledenvergadering vorig jaar juni vertelde filosoof Ralf Bodelier de aanwezigen dat er nog altijd veel méér goed dan fout gaat in de wereld. Minder honger dan jaren geleden, meer kinderen die naar school gaan, meer mensen die toegang hebben tot schoon drinkwater, etc. Slecht nieuws doet het nu eenmaal beter als nieuwsitem in de media. Met andere woorden: we zouden optimistischer moeten zijn, en tegelijk ook realistisch. En dan denk ik met het nieuws van de laatste maanden in mijn achterhoofd, al snel aan onze weerbaarheid.

Wat als voor langere tijd de stroom uitvalt? We een week geen internet hebben? De overheid adviseert om voor de eerste 72 uur een noodpakket in huis te hebben en jezelf te redden. In het geval dat diezelfde overheid haar systemen wél binnen 3 dagen weer op de rails heeft. Inmiddels zijn alle veiligheidsregio’s en gemeenten ook bezig om noodsteunpunten op te zetten. Het idee is dat dit vooral plekken zijn – zoals het gemeenschapshuis in de buurt - waar je aan informatie kunt komen. Lange rijen veldbedden met gaarkeukens die soep uit blik serveren, ga je er waarschijnlijk niet vinden.

Tijdens een online uitwisseling vertelde onze Finse zustervereniging dat het in Finland al jaren gewoon is om je als dorp, buurt, gemeenschap zelf te redden. In de dorpshuizen staan noodstroomaggregaten, voedselvoorraden, walkietalkies, gereedschap, slaapzakken, etc. De inwoners oefenen regelmatig een rampenscenario en weten wat te doen in geval van nood. Ze leven daar natuurlijk al jaren met een onbetrouwbare grote buur, ze zijn kortom niet anders gewend.

Dus dan toch de gemeenschap. Want hoe gaat die alleenstaande oudere mevrouw in een rolstoel van 2 deuren verder zichzelf in die 72 uur redden? Zijn we er dan voor elkaar? Gaat dan in één keer de knop om en kijken we naar elkaar om? Net zoals in 2021 toen midden in de zomer het water hoog kwam? We hebben laten zien dat we het kunnen. Het voordeel? De schermtijd die er dan niet meer is, kunnen we besteden aan contact met de buurt!